Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
2 / 4 / 2022

Αυτό το αυτοκόλλητο έχει αρχίσει να εμφανίζεται στους δρόμους της Αθήνας κολλημένο επάνω στις βιτρίνες και τους τοίχους καταστημάτων που εφαρμόζουν το υγειονομικό απαρτχάιντ σχετικά με τους «Covid Free» χώρους.

Και υποθέτω πως και αυτό το αυτοκόλλητο—

—σχετίζεται άμεσα με το θέμα.

Το έχω ξαναγράψει εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά θα το ξαναπώ, δεν βλάπτει: Μη νομίζετε ότι τελειώνει η υπόθεση επειδή τώρα λένε πως από τις 18 Απριλίου θα άρουν τα περιοριστικά μέτρα για την «πανδημία». Κατά πρώτον, δεν άρουν τα πάντα: οι υγειονομικοί εξακολουθούν να είναι «σε αναστολή» (δηλαδή, τιμωρία μέχρι να συμμορφωθούν). Αυτό από μόνο του δείχνει περίτρανα ένα πράγμα: οι τύραννοι που επιβάλλουν αυτά τα παράλογα μέτρα σκοπεύουν να συνεχίσουν. Όλο αυτό που συμβαίνει τώρα είναι... προαυλισμός, που λένε κάποιοι. Είναι ένα διάλειμμα, που λέω εγώ. Και το διάλειμμα γίνεται χάριν του τουρισμού· γιατί ξέρουν ότι ο τουρίστας δεν θα έρθει εδώ αν του ζητάνε να δείχνει πιστοποιητικό για να μπει στα καταστήματα ή οπουδήποτε αλλού. Γι’αυτό άρουν τα μέτρα. Και οι άνω των 60 θα σταματήσουν να πληρώνουν πρόστιμο επειδή αυτό δεν μπορεί να δικαιολογηθεί και πολύ καλά όταν έχεις άρει όλα τα υπόλοιπα μέτρα. Αν δεν κάνω λάθος όμως, διάβασα ότι το πρόστιμο σταματά από τις 15 Απριλίου έως τις 30 Αυγούστου. Αυτό σημαίνει ότι μετά θα αρχίσει πάλι... ενώ δεν θα έπρεπε ΚΑΝ να συζητούν για επιβολή του ξανά, αφού όλοι ξέρουμε ότι είναι τελείως παράλογο, παράνομο, και ανήθικο.

Το ίδιο ισχύει και για την άρση όλων των υπόλοιπων μέτρων. Αν προσέξετε τις ανακοινώσεις που έχουν βγει, μιλάνε για «προσωρινή» άρση, επειδή – δήθεν – πάει καλύτερα η πανδημία... ενώ τα «σκυλιά» εσκεμμένα γαβγίζουν από τις οθόνες για να μας θυμίζουν ότι σε λίγο θα έχουμε πάλι τα ίδια.

Δεν έβαλαν μυαλό· απλά κάποιοι θέλουν να εκμεταλλευτούν την τουριστική περίοδο.

Ελπίζω, όμως, ο κόσμος να βάλει μυαλό, και από το Σεπτέμβριο να είναι περισσότερο μαχητικός και λιγότερο δεκτικός. Αλλιώς, σε συνδυασμό με ό,τι άλλο συμβαίνει τελευταία – αύξηση τιμών, πόλεμος – ένα είναι το βέβαιο: θα πάμε κατά διαόλου. Σε λίγο θα τους λένε να φοράνε κολάρο και να κάνουν γαβ για να βγαίνουν από το σπίτι τους – και θα λένε κι ευχαριστώ.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Απριλίου (22/4)


Τέχνη από CD — Anthea Xin («ενεργειακοί» πίνακες) — Rithika Merchant (λαβυρινθώδεις κοσμολογίες) — Savepoint.gr (η εξέλιξη του Retropolis) — Ανθολογίες τρόμου (1930) — Clare Winger Harris (1891-1968) — Ο μαζικός δολοφόνος της Φλώριδας και το ChatGPT — Μια ψεύτικη ασθένεια που ξεγέλασε την τεχνητή νοημοσύνη — Angus McBride (τέχνη) — Vintage RPG — Το Τάγμα του Ηλιακού Ναού και οι μαζικές αυτοκτονίες — Gil Kane (τέχνη) — Voyage to Faremido: Gulliver’s Fifth Voyage (διαβάστε δωρεάν) — & πολλά, πολλά ακόμα στο LinX

 

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~